Η Ελένη είναι εθελόντρια στη ΜΕΤΑδραση από τα τέλη του 2024. Ξεκίνησε παραδίδοντας μαθήματα ελληνικών σε παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών και, πιο πρόσφατα, συμμετέχει και στις συνοδείες ασυνόδευτων παιδιών, αναλαμβάνοντας μαζί με την ομάδα της ΜΕΤΑδρασης τη μετακίνησή τους προς τις δομές φιλοξενίας.
Έχει σπουδάσει Κοινωνική Πολιτική στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και πρόκειται να ξεκινήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Μεταναστευτική Πολιτική και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η πρώτη της επαφή με τη ΜΕΤΑδραση έγινε όταν ήταν ακόμη φοιτήτρια και αναζητούσε φορέα για την πρακτική της άσκηση.
«Αρχικά ήθελα να κάνω εδώ την πρακτική μου, αλλά τελικά δεν προχώρησε. Κράτησα όμως επαφή με τους ανθρώπους της ΜΕΤΑδρασης και κάποια στιγμή με ρώτησαν: “Θέλεις να έρθεις για εθελοντισμό;”. Είπα “γιατί όχι;” και έτσι ξεκίνησα».
Μια απρόσμενη αρχή στην εκπαίδευση
Η Ελένη δεν είχε προηγούμενη εμπειρία στην εκπαίδευση και, όπως παραδέχεται, στην αρχή η προοπτική να βρεθεί σε μια τάξη με παιδιά την άγχωνε.
«Δεν είχα καμία σχέση με το εκπαιδευτικό κομμάτι και το φοβόμουν πάρα πολύ. Αναρωτιόμουν πώς θα είναι, είχα αγχωθεί. Τελικά, όμως, αποδείχθηκε μια πάρα πολύ όμορφη εμπειρία».
Σύντομα, η επαφή με τα παιδιά έγινε ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της εθελοντικής της εμπειρίας.
«Η επαφή με τα παιδιά σου προσφέρει πάρα πολλά. Σε ανανεώνει. Κάθε φορά που έρχομαι βλέπω και κάτι καινούργιο. Ακόμα κι αν η μέρα μου δεν έχει πάει καλά, όταν φτάνω εδώ αλλάζει όλο αυτό. Φεύγω πολύ χαρούμενη. Γεμάτη».
Μέσα από τα μαθήματα ελληνικών, η σχέση δεν περιορίζεται στην εκμάθηση της γλώσσας. Με τον καιρό δημιουργείται εμπιστοσύνη και τα παιδιά αρχίζουν να μοιράζονται στιγμές και ιστορίες από τη ζωή τους: από την οικογένειά τους και τις πρώτες ημέρες τους στην Ελλάδα μέχρι τις δυσκολίες που έχουν αντιμετωπίσει.
«Όταν αποκτάμε μεγαλύτερη οικειότητα, μας μιλούν για όταν ήταν πιο μικρά, για το πώς ήρθαν εδώ, για την οικογένειά τους. Κάποια μπορεί να έχουν τους γονείς τους μακριά, άλλα να τους βλέπουν ελάχιστα επειδή εργάζονται πολλές ώρες. Σιγά σιγά μάς εμπιστεύονται τις ιστορίες τους».
«Βλέπεις τα όνειρα των παιδιών»
Μία από τις στιγμές που έχει ξεχωρίσει η Ελένη ήταν ένα μάθημα αφιερωμένο στα επαγγέλματα και στα όνειρα των παιδιών για το μέλλον.
«Φτιάξαμε κάρτες και το κάθε παιδί ζωγράφισε τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. Τους άρεσε πάρα πολύ και στο τέλος πήραν τις ζωγραφιές σπίτι για να τις δείξουν στους γονείς τους. Εκεί έβλεπες τα όνειρά τους. Άλλα θέλουν να γίνουν επιστήμονες, άλλα γιατροί…»
Για την ίδια, αυτές οι στιγμές έχουν ιδιαίτερη δύναμη. Παρά τα γλωσσικά εμπόδια, τα παιδιά βρίσκουν τρόπους να εκφράσουν όσα θέλουν να κατακτήσουν.
«Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις ότι, παρόλο που κάποια δεν μπορούν ακόμη να επικοινωνήσουν εύκολα στα ελληνικά, ξέρουν τι θέλουν και σου λένε: “Θέλω να μείνω εδώ και να κάνω αυτό”. Και κάτι ακόμη που μου αρέσει πολύ είναι ότι τα μεγαλύτερα παιδιά, που γνωρίζουν καλύτερα ελληνικά, βοηθούν αυθόρμητα τα μικρότερα».
Ταυτόχρονα, η Ελένη έχει βιώσει και τη δυσκολία του αποχωρισμού. Μετά τη μεταφορά του εκπαιδευτικού κέντρου της ΜΕΤΑδρασης από την Καλλιθέα στα Άνω Πατήσια, δεν συναντά πλέον τα παιδιά με τα οποία είχε δημιουργήσει δεσμό επί έναν ολόκληρο χρόνο.
«Τα έβλεπα κάθε εβδομάδα. Λέγαμε τα νέα μας, κάναμε τις πλάκες μας. Η μετάβαση ήταν δύσκολη, γιατί τώρα δεν ξέρω πού βρίσκονται και τι κάνουν. Όταν έχεις συνηθίσει αυτή την επαφή, ο αποχωρισμός σε επηρεάζει».
Από την τάξη στις συνοδείες ασυνόδευτων παιδιών
Πρόσφατα, η Ελένη αποφάσισε να διευρύνει την εθελοντική της δράση συμμετέχοντας και στις συνοδείες ασυνόδευτων παιδιών. Και εκεί, οι ανθρώπινες στιγμές που συναντά είναι έντονες.
Θυμάται χαρακτηριστικά μια ομάδα εφήβων, περίπου 16-17 ετών, που συνόδευσε πρόσφατα σε διαφορετικές δομές.
«Προσπαθούσαν να δείχνουν μεγάλοι και δυνατοί. Όταν όμως ήρθε η στιγμή να αποχωριστούν τους φίλους τους, έβαλαν τα κλάματα. Ήταν πολύ συγκινητικό».
Στις διαδρομές και στις συζητήσεις που προκύπτουν, τα παιδιά συχνά μοιράζονται μαζί τους από πού έρχονται, όσα έχουν ζήσει, αλλά και μικρές στιγμές καθημερινής χαράς.
«Μπορεί ένα παιδί να σου πει με ενθουσιασμό: “Εγώ σήμερα έφαγα παγωτό!”. Και βλέπεις τη χαρά στο πρόσωπό του. Κάτι που σε εμάς μπορεί να φαίνεται τόσο απλό, για εκείνο εκείνη τη στιγμή μπορεί να είναι όλος του ο κόσμος».
Η αξία του εθελοντισμού
Για την Ελένη, ο εθελοντισμός είναι πάνω απ’ όλα ένας τρόπος να βρίσκεται δίπλα στους ανθρώπους εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.
«Μου αρέσει να μπορώ να βοηθάω όπου και όπως χρειάζεται. Μέσα από τον εθελοντισμό καλλιεργείται πάρα πολύ η ενσυναίσθηση. Μαθαίνεις να βλέπεις διαφορετικά τους ανθρώπους και τις εμπειρίες τους».
Η εμπειρία της στη ΜΕΤΑδραση άλλαξε, όπως λέει, ακόμα και την εικόνα που είχε για το τι θα ήθελε να κάνει στο μέλλον. Αυτό που ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, εξελίχθηκε σε κάτι που πλέον αισθάνεται πολύ κοντά της.
«Για μένα η ΜΕΤΑδραση είναι το “αναπάντεχο”. Μπήκα σε έναν χώρο με τον οποίο δεν είχα καμία σχέση και τελικά είπα: “Αυτό θέλω να κάνω”. Σου αλλάζει όλα τα δεδομένα».
Και ίσως αυτό να είναι για την ίδια το πιο σημαντικό στοιχείο της εθελοντικής εμπειρίας: ότι η προσφορά λειτουργεί αμφίδρομα.
«Μπορεί να έρθω έχοντας μια δύσκολη μέρα και να μου έχουν πάει όλα στραβά. Όταν όμως είμαι εδώ, κάτι αλλάζει. Κάθε φορά φεύγω πιο χαρούμενη. Πιο γεμάτη».
