Ο Χριστόφορος, Κοινωνικός Λειτουργός στη Δομή Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων της ΜΕΤΑδρασης στη Σάμο, μας διηγείται:
«Πριν από μέρες, πραγματοποιήσαμε όλοι μαζί, παιδιά και προσωπικό της Δομής, μια εξόρμηση στην Άμπελο. Η διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στην Άμπελο ήταν από μόνη της διασκεδαστική, με μουσικές και όμορφη διάθεση. Σταματήσαμε σε κάποια σημεία με θέα και βγάλαμε φωτογραφίες. Όταν φτάσαμε στη Άμπελο, αναζήτησαμε όλοι μαζί το μονοπάτι που οδηγεί στον καταρράκτη, αφού ήταν ή πρώτη μας φορά εκεί. Στη διαδρομή δοκιμάζαμε άγρια φρούτα και κάτι θεόπικρα μανταρίνια και λεμόνια που μάζεψαν τα παιδιά από το έδαφος, τα οποία, παρόλο που δεν τρώγονταν με τίποτα (ειλικρινά!), άρεσαν σε κάποια από αυτά.
Το μονοπάτι ήταν άλλοτε κατηφορικό, άλλοτε ανηφορικό, με σκοινιά σε διάφορα μέρη και μας έδινε την αίσθηση της περιπέτειας. Το αποκορύφωμα ήταν όταν φτάσαμε σε μια σπηλιά και οι πιο τολμηροί μπήκαμε μέσα.
Ενώ φαινόταν εξωτερικά μικρή, είχε μεγάλο βάθος με αρκετές διακλαδώσεις. Μέσα είδαμε νυχτερίδες να κρέμονται. Τους είπα να κάνουν ησυχία να μην τις ξυπνήσουν, αλλά συνέβη ακριβως το αντίθετο, με αποτέλεσμα να πετάνε οι νυχτερίδες σαν τρελές μέσα στη σπηλιά, ενώ εμείς είχαμε πέσει στο πάτωμα, προσπαθώντας να καλύψουμε το κεφάλι μας. Κανείς δε πανικοβλήθηκε όμως! Αποφασίσαμε να βγούμε από τη σπηλιά και να επιστρέψουμε μία μέρα με καλύτερο εξοπλισμό για την εξερεύνησή της.
Όταν φτάσαμε στον καταρράκτη, δεν είχε νερό. Αυτό όμως μας προσέφερε ευκαιρία για την αναρρίχησή του. Όλοι μας ανεβήκαμε στην κορυφή του καταρράκτη, πράγμα όχι ιδιαίτερα εύκολο, που έδωσε μία νότα επιπλέον πρόκλησης στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής μας.
Καθίσαμε να ξεκουραστούμε λίγο και αποφασίσαμε να πάμε για μια βόλτα στο Καρλόβασι. Καθίσαμε στην πλατεία και αργότερα επισκεφτήκαμε μία παλιά βυζαντινή εκκλησία, για την οποία τα παιδιά έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στο δρόμο της επιστροφής τα παιδιά χαρακτηρίζονταν από γαληνιότητα, ήταν φανερά κουρασμένα, αλλά όλα τους έμοιαζαν ευχαριστημένα από την όμορφη μέρα που περάσαμε όλοι μαζί!»
