Για την Καλλιόπη, η τάξη είναι ένας χώρος όπου νιώθει ο εαυτός της. Εκεί, μαζί με τους ενήλικες που μαθαίνουν ελληνικά, μοιράζεται ιστορίες και εμπειρίες, ενώ τους βοηθά να αποκτήσουν ένα απαραίτητο εργαλείο για την καθημερινότητά τους. Εθελόντρια στη ΜΕΤΑδραση εδώ και σχεδόν έναν χρόνο, συμμετέχει τόσο στα μαθήματα ελληνικών όσο και στις συνοδείες ασυνόδευτων παιδιών.
Φοιτήτρια οικονομικών, η Καλλιόπη ήθελε να ασχοληθεί με το μεταναστευτικό και το προσφυγικό. Άρχισε να αναζητά Οργανώσεις, δίδαξε ελληνικά σε ένα σχολείο με μετανάστες και στη συνέχεια γνώρισε τη ΜΕΤΑδραση μέσα από το διαδίκτυο. Η αγάπη της για τη διδασκαλία ήταν αυτή που την οδήγησε να κάνει το επόμενο βήμα.
«Λατρεύω να κάνω μάθημα, ακόμα περισσότερο σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη για την επιβίωσή τους. Θέλω να τους βοηθήσω να ενταχθούν πιο ομαλά στην κοινωνία μας».
Παράλληλα με τις σπουδές της, παρακολουθεί σεμινάρια για να ενισχύει την κατάρτισή της στην εκπαίδευση. Από το πρώτο κιόλας μάθημα, όμως, αισθάνθηκε ότι η τάξη ήταν ένας χώρος στον οποίο μπορούσε να βρίσκεται με χαρά και χωρίς άγχος.
Μια τάξη όπου μοιράζονται ιστορίες
Στα μαθήματα της Καλλιόπης, η εκμάθηση της γλώσσας συνυπάρχει με τη συζήτηση και την ανθρώπινη επαφή. Οι μαθητές μιλούν για τη ζωή τους, αφηγούνται τις ιστορίες τους και μοιράζονται εμπειρίες. Η ίδια περιγράφει αυτή τη σχέση με απλότητα:
«Δεν είναι μόνο ένα μάθημα ελληνικών. Είμαστε και μια παρέα. Οι μαθητές χαίρονται να έρχονται, όπως κι εγώ».
Τα λόγια τους έχουν ιδιαίτερη σημασία για εκείνη. Της λένε ότι περνούν όμορφα, ότι νιώθουν καλά και ότι δεν φοβούνται. «Το μόνο που θέλω είναι να νιώθουν καλά και ασφαλείς», τονίζει. Παρατηρεί επίσης ότι μαθαίνουν γρήγορα και συνδέει την πρόοδό τους με τη θέλησή τους και την ανάγκη να χρησιμοποιούν τα ελληνικά στην καθημερινότητά τους.
Οι συζητήσεις στην τάξη έχουν αφήσει και στιγμές που δεν ξεχνά. Σε ένα μάθημα αφιερωμένο στην οικογένεια, έμαθε ότι οι περισσότεροι μαθητές της είχαν χάσει τους γονείς τους. Η εμπειρία αυτή την έκανε να αναλογιστεί πόσο αυτονόητη θεωρούσε η ίδια την παρουσία της οικογένειας στη ζωή της.
Για την Καλλιόπη, το μάθημα είναι μία ευκαιρία να μαθαίνει και η ίδια από τους ανθρώπους που συναντά. «Τελικά, εγώ μαθαίνω περισσότερα από εκείνους και αυτό μου αρέσει», λέει.
Δίπλα στα παιδιά στη διαδρομή
Στις συνοδείες ασυνόδευτων παιδιών, η Καλλιόπη συναντά μια διαφορετική πλευρά της εθελοντικής προσφοράς. Περιγράφει παιδιά που βρίσκονται μακριά από τους γονείς τους και χρειάζονται κάποιον δίπλα τους: να τα προσέξει, να τα καθοδηγήσει και να τα βοηθήσει στη διαδρομή προς μια δομή φιλοξενίας.
Ακόμα και μέσα στον περιορισμένο χρόνο μιας συνοδείας, αναπτύσσεται ένα δυνατό δέσιμο. Θυμάται τις ώρες στο πλοίο, την αγάπη που της δίνουν τα παιδιά και τα γέλια τους καθώς αφήνουν το καμπ για να μετακινηθούν σε μια δομή. «Και μόνο που γελούν όλη την ώρα είναι κάτι πολύ δυνατό».
Μέχρι σήμερα έχει αφιερώσει περισσότερο χρόνο στα μαθήματα ελληνικών. Αν έπρεπε, όμως, να επιλέξει ανάμεσα στην εκπαίδευση και τις συνοδείες, θα προσπαθούσε να συνεχίσει και τα δύο. Το συναίσθημα που της αφήνουν οι συνοδείες, όπως εξηγεί, είναι ιδιαίτερα έντονο.
Το δώρο του εθελοντισμού
Για το μέλλον, θέλει να ολοκληρώσει τις σπουδές της και να συνεχίσει να ασχολείται με την εκπαίδευση. «Δεν την αφήνω με τίποτα», λέει. Τα υπόλοιπα τα προσεγγίζει βλέποντας και κάνοντας.
Σε κάποιον που σκέφτεται να γίνει εθελοντής, θα έλεγε ότι η εμπειρία αυτή μπορεί να είναι ένα από τα καλύτερα δώρα που θα κάνει στον εαυτό του. Οι άνθρωποι που έχει γνωρίσει της δείχνουν πόση δύναμη μπορεί να έχει κανείς μέσα στις δυσκολίες και της μαθαίνουν να αγαπά και να προσφέρει χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα.
«Μπορεί να δίνεις πολλά, αλλά παίρνεις ακόμη περισσότερα».
Και όταν τη ρωτάμε αν θέλει να προσθέσει κάτι ακόμη, το μήνυμά της είναι απλό: «Να μη φοβόμαστε να αγκαλιάσουμε τους ανθρώπους».
