Ένας ανήλικος που κλείνει τα 18, δεν γίνεται ενήλικος την επόμενη μέρα. Ξεκινώντας, για πρώτη φορά στη χώρα μας, το πρόγραμμα Υποστηριζόμενης Αυτόνομης Διαβίωσης ασυνόδευτων ανηλίκων 16-18 χρόνων, με χρηματοδότηση της Προσφυγικής και Μεταναστευτικής Ανταπόκρισης της UNICEF στην Ελλάδα, γνωρίζαμε ότι θα βρισκόμασταν αντιμέτωποι με το εξής ερώτημα: όταν τα παιδιά κλείσουν τα 18, τι θα κάνουμε;
Για τα πρώτα παιδιά που ενηλικιώθηκαν, αναζητήσαμε τη βοήθεια φίλων και υποστηρικτών της ΜΕΤΑδρασης και όλοι μαζί καταφέραμε να κάνουμε το αδύνατο δυνατό: να τους προσφέρουμε τη δυνατότητα να κατοικήσουν σε ένα διαμέρισμα, ώστε να συνεχίσουν αυτό που ξεκίνησαν, την ομαλή πορεία ένταξης στην ελληνική κοινωνία. Ήδη είχαν μάθει να μαγειρεύουν, να φροντίζουν το σπίτι τους, να πλένουν τα ρούχα τους, να τηρούν συγκεκριμένους κανόνες διαβίωσης στο σπίτι. Τώρα καλούνται να τους εφαρμόσουν μόνοι τους.
Μαζευτήκαμε, λοιπόν, μια Κυριακή πρωί, οι ΜΕΤΑδρασιώτες, για να βάψουμε το διαμέρισμα των παιδιών που ενηλικιώθηκαν! Είχαμε ήδη αγοράσει τον απαραίτητο εξοπλισμό και οι έφηβοι είχαν διαλέξει μόνοι τους τα χρώματα. Με συντονιστές κάποιους διερμηνείς μας που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν και με την παρέα των μικρότερων ασυνόδευτων παιδιών από τα διαμερίσματα Υποστηριζόμενης Αυτόνομης Διαβίωσης, πιάσαμε τα σφουγγάρια, τις σκούπες, τα ρολά και τα πινέλα και ξεκινήσαμε! Με μουσική, γέλιο, μπογιές παντού, στο τέλος το σπίτι έλαμψε! Το απόγευμα πια, με τις πίτσες στα χέρια, οι έφηβοι θαύμαζαν το έργο τους, τα πειραχτήρια ανακάλυπταν, δήθεν, ατέλειες ο ένας του άλλου… Ο Σάμι, που μόλις έγινε 18, αναδείχτηκε “μάστορας” και δεν έβλεπε την ώρα να τελειώσει το διάλειμμα για να ξαναπιάσει το πινέλο!
Οι έφηβοι, που στην αρχή έβλεπαν το όλο εγχείρημα ως δύσκολο, ξέρουν πια ότι μπορούν και μόνοι τους να κάνουν πολλά πράγματα! Και τα μικρότερα παιδιά, ξέρουν ότι η αλληλεγγύη υπάρχει, ότι και για αυτούς κάποιοι άλλοι μικρότεροι θα έρθουν να τους βοηθήσουν, όπως και τα ίδια έκαναν ένα Κυριακάτικο πρωινό…
